Legal Column

Cindy likes legal

Uit de anonimiteit

Het is even wennen. De kano-column onder je eigen naam schrijven. Tot nu toe was ik een van de anonieme kano-column schrijvers en kon ik roepen en schrijven wat ik maar wilde, zonder erop aan gekeken te worden, maar vanaf vandaag is dat verleden tijd. De vraag of ik nu wel wilde door gaan met de kano-column was snel beantwoord. Natuurlijk wil ik wel doorgaan. Nu stoppen zou ik zwak vinden van mijzelf en wie weet wat het je brengt als je onder je eigen naam schrijft, zo was mijn gedachte.

Uit de anonimiteit betekent ook mét foto in het Notariaat Magazine dus, hop, door de stromende regen (maar gelukkig met de taxi) langs fotograaf Truus (van Gog) om voor een kwartiertje fotomodel te spelen. Na zo’n 100 (!) foto’s trekt Truus de conclusie dat er wel wat tussen moet zitten nu en ze sluit de fotosessie af. Op de weg terug naar kantoor denk ik alvast na waar ik wel en waar ik niet over zal gaan schrijven.

De columns die ik eerder schreef gingen vaak over de positie van de vrouw op de werkvloer in het algemeen en binnen het notariaat in het bijzonder. Ik vind dat een belangrijk onderwerp dat nog steeds aandacht behoeft. Zal 2016 het jaar van de vrouw worden? Wordt Hillary Clinton de eerste vrouwelijke Amerikaanse President, gaat Dafne Schippers weer de sportvrouw van het jaar worden en een record aantal medailles ophalen in Rio de Janeiro?

Het jaar is in ieder geval al goed begonnen met het nieuws dat het kabinet het streefcijfer voor een evenwichtige verdeling van zetels tussen mannen en vrouwen in het bestuur en de raad van commissarissen van grote naamloze en besloten vennootschappen met beperkte aansprakelijkheid handhaaft. Natuurlijk ben ik ook blij met (weer) een vrouwelijk voorzitter van de Tweede Kamer (over de vorige heb ik het gemakshalve maar even niet…). Maar ik beloof jullie, ik zal het niet alleen maar over de plaats van de vrouw in de maatschappij hebben. Een eenvoudige kandidaat-notaris als ik maakt genoeg mee.

Zo moest laatst een vastgoedportefeuille met 5.000 percelen worden overgedragen. Ga dat maar eens rechercheren! Met 12 personen zaten we de ochtend van de overdracht alle percelen te rechercheren. Ieder had een lijst met percelen en een ‘eigen’ printer en ergens in het gebouw was een kamer ingericht met 12 printers voorzien van de naam van de persoon die erop printte. Rijen met ordners stonden langs de muren om alle recherches keurig op nummer in op te bergen. Een team van 4 personen stond klaar om alles uit de printer te halen en in de mappen te stoppen. Alles moest eenvoudig en snel terug te vinden zijn, al was het maar voor de controle, uit te voeren door de niet rechercherende collega’s, onder het mom van het 4 ogen systeem. Een ware militaire operatie. De akte werd die middag gepasseerd en, mede dankzij de medewerking van het kadaster, op tijd ingeschreven. En de volgende dag? Ja, de narecherche…

Deze column is eerder gepubliceerd in Notariaat magazine.